Antislip tegels in de badkamer

De Europese technische specificatie CEN/TS 16165 beschrijft vier manieren om de slipweerstand van een vloer te meten. Mosa legt ze in zijn informatieblad Loopveiligheid uit. Voor een badkamer zijn er twee belangrijk, allebei met een hellend vlak: een proefpersoon loopt over een tegel die steeds schuiner wordt gezet, tot hij uitglijdt. De hoek waarbij dat gebeurt, bepaalt de klasse.

Bij de eerste methode loopt de proefpersoon blootsvoets over een oppervlak dat voortdurend met zeepwater wordt bevloeid. Dat is de methode van de Duitse norm DIN 51097, met de klassen A, B en C. Bij de tweede draagt de proefpersoon veiligheidsschoenen en ligt er motorolie op de tegel. Dat is DIN 51130, met de bekende R-waarden. Die tweede methode is bedoeld voor werkplekken en openbare ruimten, waar mensen schoenen dragen.

Voor een natte ruimte waar je blootsvoets loopt, is de blootsvoetsklasse de juiste maat. Mosa schrijft dat volgens de hellend-vlakmethode van DIN 51097 een B-waarde voldoende is voor een natte ruimte. In een inloopdouche, waar de vloer bij elke douchebeurt nat en zeepachtig is, kiezen wij daarom een tegel met minimaal klasse B. Voor de rest van de badkamervloer, die alleen af en toe nat wordt, kiezen we meestal minimaal klasse A.

Een R-waarde zegt iets, maar niet genoeg. Een tegel met R10 heeft met schoenen en olie een behoorlijke grip. Dat betekent niet automatisch dat hij blootsvoets met zeepwater ook goed scoort. Mosa waarschuwt uitdrukkelijk dat je de uitkomsten van de verschillende methodes niet mag omrekenen: dat leidt tot onder- of overspecificatie. Vraag dus bij een tegel voor de douche naar de ABC-klasse, en niet alleen naar de R-waarde.

Wordt er in huis rekening gehouden met ouderen of met mensen die minder stabiel lopen, dan kan een hogere klasse verstandig zijn. Grip is dan belangrijker dan het gemak van schoonmaken. Dat bespreken we bij het kiezen van de tegel.

Grip komt niet alleen uit het tegeloppervlak. Kleinere tegels op een douchevloer geven meer voegen, en voegen geven houvast. Tegelijk betekent meer voeg meer wateropname; zonder afdichting eronder is dat een risico, zoals BouwTotaal voorrekent voor mozaïek. Het afschot speelt ook mee: een vloer op 2 procent laat water snel weglopen, zodat er geen zeepfilm blijft staan. Plassen op een vlakke vloer zijn gladder dan een vloer die droog loopt.

Een tegel met reliëf of een ruwer oppervlak houdt meer vuil en water vast. Mosa schrijft in zijn reinigings- en onderhoudsadvies dat antisliptegels en tegels met reliëf gevoeliger zijn voor vuil en in de praktijk intensiever onderhoud vragen dan vlakke tegels. Omdat er meer water in het reliëf achterblijft, drogen ze langzamer en hopen kalk, vuil en zeepresten zich sneller op.

Het advies is simpel: trek de vloer na gebruik droog met een trekker, bij voorkeur van wit rubber, en gebruik een mop of borstel die zich aan het profiel aanpast. In gebieden met kalkrijk water helpt af en toe een zuurhoudende reiniger die geschikt is voor keramische tegels. Meer daarover lees je in het artikel over kalk en waterhardheid.

Op de wand speelt slipweerstand geen rol. Daar kies je een tegel op uitstraling en onderhoud: een gladde, geglazuurde wandtegel is in een douche het makkelijkst schoon te houden. Veel mensen willen dezelfde tegel op wand en vloer voor een rustig beeld. Dat kan, als de tegel een vloerversie heeft met een blootsvoetsklasse, of als je voor de douchevloer een bijpassende tegel met meer grip kiest in dezelfde kleur.

Let ook op de overgang tussen de douche en de rest van de badkamer. Bij een inloopdouche zonder drempel loop je met natte voeten van de douchevloer op de badkamervloer. Een tegel die in de douche goed grip heeft maar daarbuiten spiegelglad is, verplaatst het risico alleen een stap. Wij adviseren daarom voor de hele badkamervloer een tegel met een opgegeven blootsvoetsklasse.